سراج24| در عالم رسانه و دیپلماسی بین سخنان یک مسئول با سخنان یک فرد عادی تفاوت زیادی وجود دارد که مهمترین آنها ناظر به جایگاه حاکمیتی و آثاری است که میتواند در گستره جامعه داخلی و حتی انعکاس بیرونی آن بهجا بگذارد. نمونه عینی این امر، سخنان هفته گذشته رئیسجمهور محترم کشورمان در همایش محیط زیست است که درباره وابستگی پویایی و تحرک همه امور جامعه به تحریمها بود. این سخنرانی بهدلیل نکته فوقالاشاره اولاً بازتاب رسانهای زیادی در داخل و خارج داشت که بهدنبال خود تحلیلهای گاه راهبردی نیز مجال نشر پید کرد. ثانیاً تأثیر بر نگاه محاسباتی راهبردی دشمن به درون بود و ثالثاً ایجاد نگرانی در داخل. برداشت رسانهها و شخصیتهای بیرونی طرف حساب کشورمان بهویژه در بحث مذاکرات هستهای از این سخنان این بود که تحریمهای غرب و آمریکا کارگر افتاده و به نوعی آنها ایران را بر سر میز مذاکره آورده است؛ چیزی که در نبرد رسانهای ما با غرب در نوسان رد و اثبات بود و رسانههای داخلی همواره به کدهایی از جنس سخنرانی اوباما و جان کری پس از انعقاد بیانیه لوزان استناد میکردند که خود غربیها از جمله اوباما در توجیه منتقدان داخلی میگفتند گریزی از رفتن به سمت توافق هستهای با ایران نیست، زیرا تیغ حربههای تحریمها بهشدت کند شده و باوجود تشدید و گسترش تحریمها، ایران همچنان میتواند این موضوع را کنترل و مدیریت کند. بنابراین، اگر تعریضی انتقادی به سخنان رئیسجمهور درباره منوط و مشروط کردن اصلاح امور داخلی ایران به تحریمها و لغو آنها وارد است، از این زاویه امنیتی و راهبرد ملی است که توانست در دشمنان ما تغییر محاسباتی و تحلیلی ایجاد کند. در واقع، اگر رئیسجمهور محترم با نگاه آسیبشناسانه در جستوجوی راه حلی برای برونرفت از وضعیت داخلی هم این سخنان را ناظر به اهمیت آن به صورت دلسوزانه زده باشد که قطعاً اینگونه است، حاصل و نتیجه این اظهار نظر تأثیرگذار از موضع حاکمیتی به استناد قرائن چیز دیگری شده و نه تنها نقشی در کاهش فشارهای تحریمی ایفا نمیکند، که طمع دشمن را برای تنگتر کردن حلقه محاصره و تصاعد فشارهای تحریمی در حوزههای مالی، نفتی و بانکی برانگیخته است.
دومین اثر سخنان روحانی در همایش محیط زیست و بستن زلف تحریمها حتی به آب خوردن مردم، که مهمتر از اولی مینمایاند، ایجاد نگرانی در داخل و خلق تشویش در وضعیت اقتصادی و اجتماعی کنونی جامعه ایرانی است که با حساسیت توافقات هستهای را پیگیری میکند. با فرض اینکه بپذیریم رئیسجمهور محترم بدون هیچ نوع نگاه سیاسی و جناحی معطوف به انتخابات آینده و تنها از زاویه دید یک مسئول نگران وضعیت جامعه سخن میگوید، نحوه گفتن و بیان هم مهم است و نباید به نوعی سخن گفت که مردم احساس کنند شیب تعیین تقدیرشان به سمت دشمنان شده و آنان در اینباره فعالمایشاء شدهاند و دشمن هم احساس کند ترفندهایش کارساز بوده و به ادامه و تشدید آن ترغیب شود. البته این وجیزه به هیچ عنوان مدعی تذکر به رئیسجمهوری که به برکت انقلاب و اعتماد مردم غالب پستهای حساس راهبردی و امنیتی را تجربه کرده نیست، اما از باب وظیفه و به اندازه حق یک ایرانی مسلمان که در انتخابات شرکت کرده و میتواند به رئیسجمهور معتقد به آزادی بیان نقد دلسوزانه داشته باشد، تحریر شده است.
نکته آخر در این یادداشت کوتاه اینکه، مردم ایران از رهگذر تعدد فراز و فرودهای سیاسی به سطحی از آگاهی رسیدهاند که بدانند آمریکاییها در سناریویی منشوری و چندلایه و با گرده زدن مسائل هستهای ما به وضعیت داخلی و موقعیت منطقهای برترمان میخواهند فضای دوقطبی حیدری ـ نعمتی، موافق و مخالف توافق، نگاه نظام ـ نگاه دولت به توافق و چندقطبی دیگر را رقم بزنند. از اینرو منطقی نیست خواسته و ناخواسته فضاهایی ساخته شود که دشمن عنود احساس کند زمینه پیشرفت در بستر اجتماعی ایران برایش آماده است.
